Définition de « ot » en Turc

ad

1. ilkbaharda toprakta yeşeren, toprak üstündeki bölümü odunlaşmayıp yumuşak kalan, genellikle yazın ve sonbaharda kuruyan küçük bitkilerin ortak adı.

   • Buğday bile bir ottur

2. em, ilaç.

3. ağı, zehir.

4. ottan yapılmış ya da ot ile doldurulmuş.

   • Yere bir ot minder serip oturdu

5. bilgisiz, görgüsüz, değersiz kimse.

6. esrar.

7. enfiye.

8. (birini) çok zor bir işe koşmak.

9. (birini) çok uğraştırmak.