Definition von „kabuk“ auf Türkisch

ad

1. kimi bitkilerin gövde ve dallarının dış yüzeylerini, kimi meyvelerin ve sebzelerin üstünü kaplayan ve onları dış etkilere karşı koruyan, doğal olarak oluşmuş sertçe bölüm.

   • Kabuğu soyulan ağaç kurur

2. ekmeğin pişme sırasında içinden daha çok sertleşen dış bölümü.

3. bir sıvı ya da gazyuvarını dıştan saran sert katman.

   • Yerkabuğuna yeryüzü de deniyor

4. kimi hayvanları dıştan örten kalkerli, kitinli, silisli, kemiksi ya da boynuzsu örtü, kavkı.

   • Kıyıda midye kabuğu topluyorlar

5. bir yaranın ya da sivilcenin kurumasıyla deri üzerinde oluşan sertçe bölüm.

   • Sivilcenin kabuğunu koparma

6. herhangi bir şeyin sertleşmiş dış tabakası.