Definition von „parlamak“ auf Türkisch

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. güçlü bir ışık çıkarmak, ışık saçmak, parıldamak.

   • Gökyüzünde parlayan Güneş ne güzeldir

2. bir ışık kaynağından kendisine vuran ışıkları yansıtmak.

   • Pencerenin camı parlıyor

3. ansızın tutuşup alev çıkarmak.

   • Ateşle yaklaşınca benzin hemen parlamıştı

4. başarılı bir duruma gelmek, herkesçe tanınmak, ünlenmek.

   • Ozan birkaç şiiriyle parlamıştı

5. birdenbire öfkelenmek.

   • Sabırlı annem bile, bu söz karşısında parlamış, beni azarlamıştı

6. ışıltılı bir durum almak, ışıldamak.

   • Haberi duyunca gözleri parlamıştı

7. (kuş) hiç beklenmedik bir zamanda pırrr diye uçmak, birdenbire havalanmak.

   • Avcının önünden bir keklik sürüsü parlamıştı

8. (at için) birdenbire binicisinin denetiminden çıkmak.

   • At parlayıp binicisini fırlatıp atmıştı