Définition de « ruh » en Turc

ad

1. dinlerin ve ruhçu felsefelerin insanın vücudunda bulunduğunu kabul ettikleri, yaşamın özü saydıkları, canlılığı sağlayan, maddesel olmayan varlık, ölümsüz sayılan töz, ilke.

2. canlılık, duygu, can.

   • Sende hiç ruh kalmamış

3. en önemli nokta, öz.

   • Sorunun ruhu, ona uyulmasında yatıyor

4. yaradılış, karakter.

   • Bu ruhta insanlarla dost olunmaz

5. öz, esans.

6. bedeni devindiren, etkin kılan canlılık ilkesi, bedenin yaşama gücü, yaşama soluğu.

7. organizmaya sıkı sıkıya bağlı yaşantıların, özellikle duygu ve itkilerin toplamı.

8. gözle görülmediği halde var olduğuna ve öbür dünyada yaşadığına inanılan yaratık.

   • Mezarlıkta ruhlar dolaşırmış

9. bir ölünün manevi varlığı.

   • Babasının ruhunu üzüyor

10. var mı yok mu belli olmayan, varlığını duyumsatmayan.

11. (kişi için) çok incelmiş, süzülmüş.

12. (kişi için) ne yaptığını bilmez durumda olan, kendinde olmayan.

13. bir işin yapıldığını hiç mi hiç sezmemek, anlamamak.

14. ilgilenmesi gereken işin kötü biçim almasına hiç üzülmemek.