Définition de « öz » en Turc

ad

1. bir kimsenin benliği, kendi manevi varlığı, kendi.

   • Herkes özünü düşünür

2. bir şeyin ana öğesi.

   • İşin özüne inmek aklına gelmiyordu

3. bir şeyin en güçlü ya da kıvamlı bölümü.

   • Meyve özünü sulandırıp meyve suyu olarak içti

4. bitkilerin kök, gövde ve dallarının ortasında boydan boya bulunan, gevrek, hafif ve genellikle yumuşak bölüm.

   • Ağacın çürüğü özünde olur

5. çıbanın içinde ölmüş dokudan oluşan irinle birlikte çıkan parça.

6. ➽içerik.

7. özet.

   • İşi öz olarak anlatıvereyim

8. varlığın aslını kuran temel özellik, bir şeyin bireysel ve gerçek olan kendine özgü biçimi.

9. bir olgunun kökenini, yapısını ve gelişme eğilimlerini belirleyen en derin, en değişmez özelliklerinin ve ilişkilerinin tümü.

10. kendi, kendi kendini ya da “özlü⁴” anlamında bileşik sözcükler oluşturur: özeleştiri, özdeyiş gibi.