hoeven | conjugation
Dutch verb 'hoeven' conjugated in all tenses and forms.
Conditional
| ik | zou hoeven |
|---|
| jij | zou hoeven |
|---|
| hij | zou hoeven |
|---|
| wij | zouden hoeven |
|---|
| jullie | zouden hoeven |
|---|
| zij | zouden hoeven |
|---|
| ik | zou gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| jij | zou gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| hij | zou gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| wij | zouden gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| jullie | zouden gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| zij | zouden gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
Indicative - Aantonende wijs
| ik | hoef |
|---|
| jij | hoeft |
|---|
| hij | hoeft |
|---|
| wij | hoeven |
|---|
| jullie | hoeven |
|---|
| zij | hoeven |
|---|
| ik | heb gehoefd; gehoeven |
|---|
| jij | hebt gehoefd; gehoeven |
|---|
| hij | heeft gehoefd; gehoeven |
|---|
| wij | hebben gehoefd; gehoeven |
|---|
| jullie | hebben gehoefd; gehoeven |
|---|
| zij | hebben gehoefd; gehoeven |
|---|
| ik | hoefde |
|---|
| jij | hoefde |
|---|
| hij | hoefde |
|---|
| wij | hoefden |
|---|
| jullie | hoefden |
|---|
| zij | hoefden |
|---|
| ik | had gehoefd; gehoeven |
|---|
| jij | had gehoefd; gehoeven |
|---|
| hij | had gehoefd; gehoeven |
|---|
| wij | hadden gehoefd; gehoeven |
|---|
| jullie | hadden gehoefd; gehoeven |
|---|
| zij | hadden gehoefd; gehoeven |
|---|
| ik | zal hoeven |
|---|
| jij | zult hoeven |
|---|
| hij | zal hoeven |
|---|
| wij | zullen hoeven |
|---|
| jullie | zullen hoeven |
|---|
| zij | zullen hoeven |
|---|
| ik | zal gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| jij | zult gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| hij | zal gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| wij | zullen gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| jullie | zullen gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
| zij | zullen gehoefd; gehoeven hebben |
|---|
Imperative - Gebiedende wijs
Mac + Safari
iPhone + iPad
Google Chrome
Mozilla Firefox
Opera
Microsoft Edge